PRIKBORD

Iedereen komt in z’n leven andere verlieservaringen tegen. Op dit prikbord posten ouderen en hun omgeving de kopzorgen waarmee ze kampen in hun leven. De drempels waarop ze botsen in de zoektocht naar hulp. De lichtpuntjes die hen door de moeilijke periodes hielpen. En de tips die zij hebben voor onze beleidsmakers.

 

Geholpen worden bij het douchen was een van de moeilijkste zaken om te accepteren. Plots sta je daar in je blootje voor een vrouw die je van haar noch pluim kent.

pic

Paula Sémer

Tv-Coryfee, 95 jaar

Je partner verliezen is zwaar. Plots had ik geen doel meer in mijn leven, ik had tijd nodig om zijn overlijden te verwerken.

pic

Paula Sémer

Tv-Coryfee, 95 jaar

De dag dat ik de diagnose met dementie kreeg, was hard. Het was de dag dat ik effectief het gevoel van verlies heb vastgesteld. Dat heeft me tranen gekost, maar tegelijk ben ik mensen en organisaties die één en ander wisten over dementie gaan raadplegen. Ik leerde heel wat mensen met hun ervaringen kennen. Ik ben één en ander verloren, maar ik heb ook andere wegen leren kennen.

pic

Jan Van Gils

Oudere met dementie

Tijdens digitale praatgroepen kan ik kennis maken en ervaringen delen met andere mantelzorgers. Zo krijg ik tips om eventuele problemen op te lossen en vind ik een luisterend oor wanneer ik mijn hart wil luchten.

pic

Annick

Mantelzorger

via Steunpunt Mantelzorg

Kom voor jezelf op, trek je stoute schoenen aan en zoek zelf naar hulp.

pic

Guido

73 jaar

Veel mensen willen oud worden zoals ik. Maar ook ik heb zorgen en eenzame momenten.

pic

Paula Sémer

Tv-Coryfee, 95 jaar

Ik heb knieprotheses, een heupprothese en een versleten rug. Sinds enkele maanden kan of durf ik niet meer op straat komen zonder hulpmiddel: mijn stok en rollator. Mijn man is twee jaar geleden gestorven aan kanker en sindsdien krijg ik poets- en thuishulp. Dat kost natuurlijk allemaal geld. In de winter heb ik er bijna een einde aan willen maken, doch mijn geadopteerd hondje heeft mij daarvan weerhouden. Wegens corona kan je nergens meer heen. Ik mis het om na een wandeling met mijn hondje een terrasje te doen en daar te babbelen met mensen. Voor de rest heb ik alleen maar goede buren, wat al heel belangrijk is, maar geen vrienden.... Familie ook niet meer.

pic

Nikky

75 jaar

Overheidsdiensten en zorginstellingen moeten beter bekendmaken welke mogelijkheden ouderen hebben.

pic

Paula Sémer

Tv-Coryfee, 95 jaar

Ik heb mijn huis verbouwd naar een kangoeroewoning, in de hoop dat ik zolang mogelijk thuis kan blijven wonen. Mijn kleindochter woont nu voorlopig boven mij.

pic

Frans

82 jaar

Met de psychologe heb ik veel goede gesprekken gehad. Voor het eerst in lange tijd had ik het gevoel dat iemand oprecht naar me luisterde en me begreep. Durf jezelf te laten helpen want sommige dingen gaan niet vanzelf over.

pic

Maria

70 jaar

Toen mijn vrouw in 2012 overleed, voelde ik mij erg down. Plots ontbrak er iemand in mijn leven. Na nog enkele tegenslagen, zocht ik op aanraden van een van mijn kinderen hulp. Mijn psychiater raadde mij aan om een bezigheid te zoeken. Zo kwam ik terecht bij een CBE, een centrum voor basiseducatie, waar ik nu als vrijwilliger werk. Ik voel mij weer goed en zou er graag nog enkele jaren bijdoen. Mijn gouden raad: zoek hulp als je mentale problemen hebt. Je kan er alleen maar beter van worden.

pic

Xavier Romanus

83 jaar

In juni 2000 werd Parkinson vastgesteld. Juni 2014 gingen we het er van nemen, was dat even naast de waard gerekend. De colonoscopie gaf aanleiding tot een tweede test die ook positief was met medisch ingrijpen als gevolg. In 2018 volgde een diepe hersenstimulatie (DBS) operatie. 4 neurologen en 1 neurochirurg later mis ik vooral kracht en vriendschap.

pic

Herman

62 jaar

Alleen wonen is voor mij geen straf na een goed besteed en werkend leven. Ik heb in 2020 misschien 4 x bezoek gehad. Waar ik vooral tegen aan loop is gebrek aan praktische hulp af en toe. Iemand even kunnen bellen voor het vervangen van een lamp, ramen wassen, boodschap doen te ver om zelf te lopen. Gewoon af en toe een toegestoken hand wanneer het nodig is voor een uurtje.

pic

Lien

83 jaar en alleenwonend

Hoewel ik nog redelijk goed ben, heb ik niemand met wie ik iets kan delen en ja … eens kan klagen. Behalve mijn kinderen, maar aan je kinderen kan je niet alles kwijt. Je wil hen niet belasten en niet over je zorgen over je andere kinderen spreken. Dat vind ik lastig en het geeft me soms het gevoel dat ik er alleen voorsta. Mijn vriendinnen zijn overleden of zijn op sukkel. Ik ga hen af en toe bezoeken maar kan er geen gesprekken meer mee voeren... Dat is soms eenzaamheid.

pic

Mariette Feyaerts

85 jaar

Mijn man is 3 jaar geleden overleden. Ik heb dit verlies met vallen en opstaan verwerkt. Ik ging uiteindelijk weer op reis, maakte uitstappen, ging naar optredens... dus probeerde opnieuw te genieten, wat wel lukte. Een jaar geleden had ik echter een zware dip, en kwam er niet bovenop, want toen was er corona. Isolatie. Ondertussen ben ik met pensioen en verhuisde ik naar de buurt van mijn dochter en kleinkinderen die me goed opvangen. Ik heb weinig vriendinnen en ze begrijpen me niet. Ik moet positief zijn van hen. Dus ik heb dagen van verveling en eenzaamheid. Een colaverslaving maakt me ziek. In verslavingscentra kan ik niet terecht want het is niet ernstig genoeg. Ik ga wel bij een psychologe.

pic

Lot

63 jaar en weduwe

Ik heb zorgen. Kinderen die niet meer met elkaar praten, eentje met een zware echtscheiding en veel lichamelijke problemen na een zwaar ongeval. Ook mijn pensioen ervaar ik niet als positief. En er werd recent longkanker vastgesteld. Ik wil er wel over praten, maar ik merk dat dit niet in volledig vertrouwen gebeurt, want mijn toehoorders vertellen dit tegen hun partner of kinderen en zo gaat het verder. Ik heb momenteel nergens zin in en zie alles zwart in.

pic

Ilva

70 jaar

Mijn vader heeft jarenlang en met veel toewijding voor moeder gezorgd tot ze enkele maanden geleden gestorven is. Hij is nu 96 en de zorg was eigenlijk veel te zwaar voor hem. Maar in een zorginstelling kon hij niet terecht want dan werden ze gescheiden en dat wou hij niet. Hij is nu eenzaam maar wegens covid kan ik hem niet bezoeken.

pic

Denise

70 jaar en dochter

Ik ging 5 jaar lang door een vechtscheiding na 33 jaar huwelijk. Ik verloor mijn gezin. Bovendien is onze dochter (49) recent overleden, maar haar moeder (mijn ex) weigerde bij haar levenseinde vrede met mij te sluiten. Ondanks de vraag van onze dochter en haar echtgenoot.

pic

Reebok

74 jaar

Wij willen ons huis verbouwen: achter de woning een deel aanbouwen en opzij een kleine zorgwoning/kangeroewoning voor mijn schoonvader voorzien. Er zijn geen bouwvoorschriften, maar toch werd de zijkant niet goedgekeurd door onze gemeente. We zitten met de handen in het haar, want in huis is er amper plaats met ons gezin van 5. Wij kregen ook geen reden waarom ze het niet goedkeuren, terwijl ze toch promoten om je ouders zo lang mogelijk te kunnen verzorgen.

pic

Nina

45 jaar

Mijn partner met een psychische kwetsbaarheid zag ik terug beter worden. Medisch kreeg ik echter weinig steun. De oorzaak is niet belangrijk volgens de psychiater, de genezing telt. Ondertussen is er al veel schade aangericht binnen onze relatie omdat we niet weten hoe ermee omgaan, ik enkel op mezelf kan ik rekenen en overeind moet blijven.

pic

RSS

65 jaar en echtgenote

De laatste vier jaar van haar leven kwam mijn moeder haar huis niet meer uit. De buren toonden weinig tot helemaal geen interesse in haar, en des te meer in haar nalatenschap. Ook personen met financiële en/of politieke macht willen hun deel van de koek om hun privéwoningen en tuinen te kunnen uitbreiden. En dat liefst voor een aantrekkelijk prijsje. Er zou een duidelijke gedragscode moeten zijn voor al wie betrokken is in de gemeentepolitiek en ambtenarij, specifiek wat integriteit en diversiteit betreft.

pic

Anemone

58 jaar en voormalig mantelzorger

Gedurende haar 3 laatste levensjaren ervoer ik een gebrek aan zorg door diverse instanties t.a.v mijn moeder met dementie. Officieel gebeurde de zorg door mijn vader (allebei 91 toen). Huisdokter, thuisverpleging, Sociaal Huis, zorginstanties en maatschappelijk assistenten werden systematisch geweerd. Het was zodanig schrijnend dat ik er zelf bijna onderdoor ging. Door de mensen van het C.G.G word ik nu ondersteund maar de pijn blijft.

pic

Annemie Kempen

68 jaar

Mij helpt het om te praten met andere mantelzorgers omdat zij mij zonder al te veel woorden begrijpen en steunen.

pic

Thalia

Mantelzorger voor haar oma met dementie,

via Steunpunt Mantelzorg

Als verantwoordelijke van een zorghotel valt het me ook op dat veel ouderen in de eenzaamheid belanden, vaak onbewust, en is het moeilijk om daar uit te geraken. Als tips geef ik mee dat vele woonzorgcentra regelmatig op zoek zijn naar vrijwilligers, de mensen die daar verblijven kunnen een babbel enorm appreciëren aangezien daar vaak geen tijd voor is voor het verzorgend personeel (werkdruk). Ook heb ik gezien dat veel mensen opfleuren in een dagverzorgingscentrum omdat sociaal contact daar vaak gestimuleerd wordt.

pic

Robin

Verantwoordelijke van een zorghotel

Mijn ouders van 91 en 90 jaar verblijven beiden in een woonzorgcentrum. Eerst woonden ze elk op een eenpersoonskamer en op een andere verdieping omdat mijn moeder dementie heeft. Ze had daar nauw contact met een mannelijke medebewoner. Mijn vader heeft haar dit niet in dank afgenomen en werd jaloers en boos. Toen besloten wij als kinderen om hen samen op een tweepersoonskamer te laten wonen. Maar mijn vader bleef jaloers en argwanig. De directie stelde ons voor om mijn ouders opnieuw naar een eenpersoonskamer te laten verhuizen. Dit verhaal heeft een grote invloed op de vrijheid van mijn zus en mezelf (elke dag gaat één van ons op bezoek) en onze gemoedstoestand.

pic

Riet

67 jaar

Mijn droom voor mijn moeder is een kleinschalig co-housing project dat haar naam zou dragen. Haar kleinkind denkt aan een time-out project voor jongeren en ouderen die het mentaal moeilijk hebben, met heel wat dieren als gezelschap. Hopelijk kunnen onze dromen uitkomen.

pic

Anemone

58 jaar en voormalig mantelzorger

We kunnen ons inleven in het leven en de kopzorgen van een jongere omdat we allemaal ooit jong zijn geweest. Maar we zijn nog niet oud geweest... We worden opgeleid om te gaan werken als we groot zijn, maar we worden niet opgeleid om oud te worden. Het is niet omdat je op pensioen bent en de kinderen uit huis zijn, dat je dan plots geen zorgen meer hebt.

pic

Ine Tiest

Seniorencoach en verzorgende